Nadżerka szyjki macicy – to powinnaś wiedzieć!

Jak powstaje? Kiedy trzeba ją leczyć? Czy może prowadzić do rozwoju raka? Czym różni się od ektopii? Oto kilka niezbędnych informacji na temat jednego z najpowszechniejszych problemów ginekologicznych.

Nadżerka to problem, wokół którego przez lata narosło wiele mitów. Wedle współczesnej wiedzy medycznej może być konsekwencją, a nie przyczyną nowotworu złośliwego szyjki macicy, a większość zmian, które jeszcze kilka lat temu diagnozowano w badaniu klinicznym jako nadżerki, to przypadki tzw. ektopii – przemieszczenia się nabłonka z kanału szyjki macicy na zewnątrz.

Jak powstaje ektopiaEktopiaEktopia - termin używany w medycynie w przypadku występowania narządu lub tkanki w miejscu innym, niż fizjologiczne.   ?

Prawidłowo zbudowaną szyjkę macicy pokrywa nabłonek dwojakiego rodzaju. Z zewnątrz jest to jasnoróżowy nabłonek wielowarstwowy płaski, natomiast wewnątrz – żywoczerwony nabłonek gruczołowy, zwany również nabłonkiem jednowarstwowym walcowatym. Oba rodzaje nabłonka stykają się ze sobą na tarczy szyjki macicy – to znaczy tam, gdzie szyjka łączy się z pochwą. W sytuacji idealnej czerwonego nabłonka „ze środka” nie powinno być widać na powierzchni. W rzeczywistości jednak zdarza się to stosunkowo rzadko. U dużej części dojrzałych kobiet, ale także u nastolatek czy nawet dziewczynek, które dojrzewanie mają jeszcze przed sobą, fragment nabłonka z wnętrza kanału szyjki macicy jest widoczny na tarczy szyki – ginekolog widzi to we wzierniku podczas klasycznego badania. Zjawisko to nosi nazwę ektopii i zdaniem dużej częścilekarzy, nie wymaga leczenia, a jedynie obserwacji. Zdarza się, że nabłonek walcowaty produkuje duże ilości wydzieliny, co przyczynia się do powstania objawów, takich jak upławyUpławyUpławy są bardzo przykrym problem, który dotyka wiele kobiet. O tej dolegliwości mówimy, gdy z pochwy wydobywa się niewłaściwa wydzielina. Niewielka ilość wydzieliny pochwowej jest normalna u dorosłych kobiet, ale nadmierna może świadczyć o kłopotach ze zdrowiem. Normalna wydzielina jest biała, ale plami bieliznę i wkładki na żółto lub jasno brązowo. Kolor zielono- żółty może świadczyć o zakażeniu ropnym, któremu zwykle towarzyszy nieprzyjemny zapach. Kolor czerwony lub ciemnobrązowy wskazuje na krew. Upławy najczęściej spowodowane są zakażeniem, ale mogą występować także jako skutek uczulenia na proszki do prania, żele pod prysznic, mydła, zapachowe wkładki czy podpaski. Aby zapobiec upławom należy szczególnie dbać o higienę intymną. Konieczne jest używanie osobnego ręcznika do okolic intymnych, mydła o pH zbliżonym do odczynu mikroflory pochwy. Ważne jest wspomaganie układu moczowo-płciowego kobiety doustnymi probiotykami ginekologicznymi, które uzupełniają mikroflorę pochwy w dobroczynne bakterie kwasu mlekowego np. LaciBios femina.  , podrażnienie i swędzenie okolic intymnych, ale w większości przypadków ektopia nie powoduje żadnych dolegliwości.

Nadżerka prawdziwa

Z nadżerką wiąże się wielenieporozumień dotyczących zarówno terminologii medycznej, jak i zasad postępowania po zdiagnozowaniu problemu. Obecnie wszelkie czerwone plamki widoczne podczas badania ginekologicznego, które dawniej definiowano jako nadżerki, określa się mianemerytroplakii (z greckiego – „czerwona plamka”). Termin nadżerka jest stosowany wyłącznie w przypadku ubytków w nabłonku, których gołym okiem nie da się niestety odróżnić od ektopii. Pozwala na to dopiero badanie kolposkopowe, które polega na oglądaniu szyjki macicy, a nieraz także kanału pochwy w ogromnym (nawet 400 razy) powiększeniu. Prawdziwa nadżerka powstaje najczęściej w wyniku urazu szyjki macicy, po porodzie czy poronieniu. Może być również wynikiem zapalenia w obrębie pochwy czy szyjki macicy. U kobiet zakażonych onkogenną odmianą wirusa HPVHPVHPV jest to szeroko rozpowszechniony wirus brodawczaka ludzkiego. Istnieje ponad 100 typów wirusa HPV, z których około 30 jest odpowiedzialnych za infekcje narządów moczowo-płciowych kobiet i mężczyzn. Najgroźniejsze typy to HPV 16, 18, 31 i 45. Mogą prowadzić do rozwoju raka szyjki macicy(głównie HPV 16 i 18) lub innych nowotworów narządów moczowo-płciowych. Natomiast wirusy HPV typ 6 i 11 odpowiadają za około 90% przypadków brodawek narządów moczowo-płciowych. Większość zakażeń wirusem HPV przebiega bezobjawowo i ustępuje samoistnie w ciągu roku do dwóch lat.   może być również objawem nowotworu. Nadżerka nie daje zwykle symptomów, a jeśli dolegliwości się pojawiają, są mało charakterystyczne. To przede wszystkim plamienia po stosunku, bóle w podbrzuszu czy upławy o nieprzyjemnym zapachu.

Metody leczenia

Medycyna dysponuje obecnie wieloma metodami leczenia nadżerki prawdziwej. Wybór terapii zależy przede wszystkim od wielkości zmiany, a także od planów życiowych kobiety. W przypadku pań, które planują macierzyństwo, stosuje się przeważnie leczenie preparatami przyspieszającymi gojenie i środkami działającymi przeciwzapalnie, co w przypadku niewielkich zmian okazuje się często wystarczające. Bardziej radykalnie działają środki, które powodują miejscowe niszczenie tkanek w obrębie nadżerki (tzw. koagulacja chemiczna). Stosuje się je w gabinecie ginekologa, a do pełnego wyleczenia konieczna jest zwykle seria zabiegów. Dobre efekty przynosi również elektrokoagulacja. Zabieg, który przeprowadza ginekolog, polega na zniszczeniu (konkretnie – wypaleniu) komórek nadżerki za pomocą prądu elektrycznego. Choć brzmi to drastycznie, zabieg jest krótki i w zasadzie bezbolesny – nie wymaga znieczulenia miejscowego. Ze względu na ryzyko powstania na szyjce macicy blizn elektrokoagulacji unika się jednak w przypadku pań, które planują urodzenie dziecka. Nadżerkę można potraktować także ciekłym azotem (tzw. kriokoagulacja) albo falami świetlnymi (fotokoagulacja). Wszystkie te procedury powodują martwicę uszkodzonych tkanek, a zmiany goją się w ciągu 30-40 dni.

Dodaj komentarz