Obojnactwo - gdy dziecko jest obojga płci

Obojnactwo - gdy dziecko jest obojga płci

Obojnactwo, wbrew powszechnym opiniom, nie łączy się z transseksualizmem ani innymi zaburzeniami postrzegania płci o charakterze psychicznym. Interseksualizm, jak inaczej nazywa się obojnactwo, to wada wrodzona dotycząca zaburzeń w różnicowaniu narządów płciowych. Choć wada ta może wpływać na postrzeganie własnej seksualności, to osoby nią dotknięte zwykle nie mają wątpliwości co do własnej płci – czują się zdecydowanie mężczyznami lub kobietami.

Obojnactwo – co to jest?

Obojnactwo to wrodzona wada związana z różnicowaniem płci, której źródło znajduje się w rozwoju płodowym i ma charakter hormonalny lub genetyczny. Statystycznie rodzi się 1/500-1500 dzieci, które można sklasyfikować jako te, które mają nieprawidłowo zróżnicowane narządy płciowe.

Rodzice dzieci, które urodziły się z takim defektem, najczęściej są przerażeni i szybko chcą naprawić błąd natury. To oczywiście może rodzić określone problemy na przyszłość, bo choć lekarze na podstawie badań są w stanie stwierdzić, które narządy są dominujące, to płeć jest tak delikatną kwestią, że nie można mieć pewności co do właściwości wyboru na tak wczesnym etapie.

Rodzaje obojnactwa

Istnieją trzy rodzaje obojnactwa: prawdziwe, rzekome męskie oraz rzekome żeńskie.

Najrzadsze z nich jest obojnactwo prawdziwe, które charakteryzuje się tym, że w organizmie występują zarówno tkanki jajnika jak i jądra. Zwykle także wygląd zewnętrznych narządów płciowych nie determinuje konkretnej płci.

Obojnactwo rzekome męskie występuje wtedy, gdy wraz z męskimi gonadami współistnieją żeńskie zewnętrzne narządy płciowe. W wielu wypadkach występuje także zespół braku wrażliwości na androgenyAndrogenyAndrogeny są to hormony płciowe o budowie sterydowej, które wywołują rozwój typowo męskich cech ciała. Fizjologicznie występują u mężczyzn, jak i w małych stężeniach u kobiet. Do androgenów wytwarzanych w jajnikach należą: dihydrotestosteron, androstendion. Do androgenów wytwarzanych w korze nadnerczy należą: testosteron, dehydroepiandrosteron(DHEA). Normy dla poszczególnych hormonów u kobiet: testosteron: 0,69-2,77nmol/l(0,2-0,8ng/ml) androstendion: 2,7-5,8 nmol/l (0,8-1,6 ng/ml) dihydroepiandrostendion: 5,2-25,3 nmol/l (1,5-7,3 ng/ml)   Nadmiar androgenów u kobiet powoduje szereg zaburzeń, między innymi wykształcanie się męskiej budowy ciała (maskulinizacja), męskiego typu owłosienia (wirylizacja), a także zaburzenia płodności, trądzik, łojotok, łysienie typu męskiego. , co powoduje, że testosteronTestosteronTestosteron jest podstawowym hormonem męskim. U kobiet produkowany jest w niewielkich ilościach przez korę nadnerczy i jajniki. Jego działanie wpływa korzystnie na gospodarkę wapniową, na spermatogenezę, wykształcanie się wtórnych cech płciowych. Poza tym testosteron zwiększa libido, przyspiesza zakończenie wzrostu kości długich, pobudza rozwój gruczołu krokowego, zwiększa poziom cholesterolu LDL we krwi. Średnie stężenie testosteronu we krwi kobiet wynosi 0,2-0,8 ng/ml. Zbyt wysoki poziom tego hormonu u kobiet powoduje wirylizację, czyli nabieranie męskich cech. Może być również skutkiem niektórych chorób takich jak guz jajnika czy nadnerczy. nie może prawidłowo oddziaływać na kształtowanie płci już w życiu płodowym. W wyniku takich zaburzeń rozwija się krótka pochwa, bez pozostałych narządów płciowych typowych dla kobiety. Takie zaburzenie nazywane jest zespołem feminizujących jąder. Jądra zlokalizowane są zwykle w dołach pachwinowych i są niestety podatne na zmiany nowotworowe, dlatego też usuwa się je. Większość osób z tą przypadłością postrzega się jako kobiety i choć są one bezpłodne, mogą prowadzić normalne życie.

Ostatnim rodzajem jest obojnactwo rzekome żeńskie. W tym przypadku wraz z żeńskimi narządami płciowymi występują męskie narządy zewnętrzne. Przyczyną tego stanu rzeczy jest często ekspozycja na męskie hormony płcioweHormony płcioweHormony płciowe są wydzielane głównie przez jajniki, jądra, korę nadnerczy, a w czasie ciąży przez łożysko. Ich produkcja kontrolowana jest przez gonadotropiny przysadkowe oraz neurohormony podwzgórza. Budowa chemiczna hormonów płciowych sprawia, że są zaliczane do hormonów sterydowych. W organizmie człowieka odpowiadają za rozwój drugorzędowych cech płciowych, właściwy przebieg cyklu miesiączkowego oraz ciąży, prawidłowe funkcjonowanie gonad. Do grupy hormonów płciowych należą: testosteron, progesteron, estrogeny oraz hCG. w życiu płodowym. Dzieje się tak na przykład wtedy, gdy płód jest narażony na nieprawidłowe działanie leków androgennych, czy obecność guzów, które produkują androgeny. Wrodzony przerost nadnerczy często także powoduje zaburzenia tego typu. Skutkiem tych aberracji jest przerost łechtaczki i warg sromowych, które wyglądem zaczynają przypominać prącie i jądra.

Leczenie

Najważniejszym elementem leczenia jest diagnoza. Gdy rodzi się dziecko o niesprecyzowanej płci przede wszystkim należy przeprowadzić szereg badań, których celem jest ustalenie rzeczywistej płci dziecka. W tym celu przeprowadza się badania genetyczneBadania genetyczneTo badania pozwalające wykryć mutacje określonych genów. Odpowiadają na pytanie czy u osób, w rodzinach których pojawiły się zaburzenia dziedziczne, mogą się one ujawnić. Umożliwiają one wykrycie nosicielstwa np.:hemofilii, dystrofii mięśniowej oraz innych zaburzeń genetycznych, które mogą zostać przeniesione na jedno  z dzieci. Pozwalają również określić, czy u danej osoby w późniejszym wieku rozwinie się dane zaburzenie. , hormonalne i obrazowe. Badanie genetyczne polega na ustaleniu, jakie geny (XX czy XY) posiada dziecko. Pobiera się zatem krew dziecka i na tej podstawie określa czy komórki jego ciała mają geny XX- żeńskie, czy XY –męskie. Następnie sprawdza się, czy dziecko ma jądra czy jajniki czy może tkanki obu tych narządów.  Po tego typu badaniach zespół lekarzy podejmuje decyzję o dalszym postępowaniu. Czasem można poczekać z operacją, jednak często jest to niemożliwe, gdyż kształt narządów płciowych może na przykład utrudniać oddawanie moczu.

Na podstawie przeprowadzonych badań lekarze informują rodziców o wynikach i decydują która płeć dziecka jest najbardziej prawdopodobna, by w dalszym etapie przeprowadzić operacje mające na celu rekonstrukcję narządów, a czasem także leczenie hormonalne.

Wiadomym jest, że nawet najlepsze badania nie mogą ustrzec od błędów i czasem decyzja o określeniu płci okazuje się błędna, wskutek czego dziecko dorastając nie utożsamia się z własną płcią. Takie przypadki to zawsze dramaty osób nimi dotkniętych, dlatego coraz częściej lekarze i psychologowie nakłaniają rodziców, by nie przeprowadzać operacji już w okresie niemowlęctwa i zaczekać przynajmniej do wieku przedszkolnego, gdy dziecko zaczyna się samo identyfikować ze swoją płcią.

Minęły już bowiem czasy, gdy uważano, że terapia hormonalna połączona z wychowaniem kształtuje świadomość płciową. Dziś wiemy, że rodzimy się mężczyzną lub kobietą nie tylko dlatego, że posiadamy określone narządy płciowe, ale także dlatego, że posiadamy tak zwaną „płeć mózgu”, a więc naturalnie identyfikujemy się ze swoją płcią.

Co zatem robić, gdy dziecko urodziło się jako hermafrodyta? Najlepiej jest wykonać operację maskującą, która sprawi, że narządy dziecka będą przypominały normalne, ale tak, by taki zabieg był odwracalny i pozwolił dziecku w późniejszym okresie na wybór. To ono bowiem, a nie lekarze i rodzina, jest w stanie najlepiej zidentyfikować własną płeć, a operacja maskująca pozwoli mu do tego czasu na normalne funkcjonowanie w grupie rówieśniczej.

Dodaj komentarz