Rak sromu

Rak sromu

Choć rak sromu nie występuje często, to w Polsce zachorowalność na niego określa się na poziomie średnim. Ryzyko zachorowania rośnie wraz z wiekiem i osiąga najwyższą wartość u kobiet pomiędzy 70. a 80. rokiem życia.

Przyczyny zachorowań

Naukowcy szukając przyczyn zachorowań na ten rodzaj nowotworu ustalili, że duży wpływ na ryzyko jego powstania ma wcześniejsze zarażenie wirusem opryszczki (HSV) oraz wirusem brodawczaka ludzkiego (HPVHPVHPV jest to szeroko rozpowszechniony wirus brodawczaka ludzkiego. Istnieje ponad 100 typów wirusa HPV, z których około 30 jest odpowiedzialnych za infekcje narządów moczowo-płciowych kobiet i mężczyzn. Najgroźniejsze typy to HPV 16, 18, 31 i 45. Mogą prowadzić do rozwoju raka szyjki macicy(głównie HPV 16 i 18) lub innych nowotworów narządów moczowo-płciowych. Natomiast wirusy HPV typ 6 i 11 odpowiadają za około 90% przypadków brodawek narządów moczowo-płciowych. Większość zakażeń wirusem HPV przebiega bezobjawowo i ustępuje samoistnie w ciągu roku do dwóch lat.   ). Także inne, przebyte w młodym wieku zakażenia kiłą czy ziarniakiem pachwin, mogą wpłynąć na rozwój tego rodzaju nowotworu. Takie choroby występują najczęściej w rejonach tropikalnych, dlatego też zauważono, że częstotliwość występowania raka sromu ma podłoże geograficzne.

Do przyczyn zapadania na ten rodzaj nowotworu możemy także zaliczyć niehigieniczny tryb życia, to znaczy częstą zmianę partnerów seksualnych, stosowanie używek: alkoholu i papierosów.

Naukowcy przypuszczają także, że na zapadalność na raka sromu mają wpływ także geny.

Objawy

Problem ze wczesnym wykryciem raka sromu polega na często bezobjawowym przebiegu choroby. Po pewnym czasie pojawiają się objawy podobne do zakażenia grzybiczego: świąd, pieczenie. Objawy te mogą utrzymywać się przez kilka lat, jednak świąd może świadczyć także o szeregu innych chorób i dlatego często jest ignorowany szczególnie przez starsze kobiety, które nie prowadzą już aktywnego życia seksualnego i nie dbają o miejsca intymne tak, jak wcześniej. W naszym społeczeństwie, gdzie świadomość dotycząca zdrowia intymnego jest na średnim poziomie, kobiety zwykle podejmują działania, gdy dostrzegają u siebie tego typu niedogodność, dlatego też zachorowalność na raka sromu jest w Polsce na średnim poziomie. Znacznie gorzej jest w krajach, gdzie dostęp do pomocy medycznej jest ograniczony, a kobiety z powodu świądu nie podejmują decyzji o udaniu się do lekarza, przez co narażają się na to, by nowotwór się rozrastał.

Kolejnym objawem, występującym, gdy nowotwór jest już w zaawansowanym stadium jest ból, a także problemy z mikcją. Zdarzają się także problemy z oddawaniem stolca. Naciek na okolice odbytu sprawia, że czynność ta staje się bolesna. W bardzo zaawansowanym stadium choroby dochodzi do rozpadu guza nowotworowego i nadkażenia powierzchni bakteriami, co z kolei wywołuje swąd.

Rozwój nowotworu sromu może przebiegać także zupełnie bezobjawowo. Wtedy rozrostowi samego guza nie towarzyszą żadne inne dolegliwości.

Leczenie

W leczeniu raka sromu stosuje się metody chirurgiczne. Wycina się, w zależności od stopnia zaawansowania, miejsca występowania nowotworu wraz z węzłami chłonnymi pachwin i ud. U tych pacjentek, u których z różnych względów leczenie chirurgiczne jest niemożliwe, prowadzi się radioterapię, która jest także leczeniem uzupełniającym po leczeniu chirurgicznym.

Czasem radioterapię przeprowadza się przed leczeniem chirurgicznym, by zmniejszyć rozmiar guza.

Jeśli następuje nawrót choroby, przeprowadza się operację wycięcia czasem nawet całego sromu, a następnie chemioterapię i radioterapię.

Niestety, jak mówią lekarze, w 50% przypadków rozpoznania choroby, rozwój guza jest na tyle zaawansowany, że jedyne co można zrobić, to prowadzić leczenie paliatywne.

Profilaktyka

Chcąc uniknąć zachorowania na raka sromu należy wyeliminować czynniki sprzyjające jego powstaniu. Trzeba zatem unikać stosunków z przypadkowymi osobami, które mogą zarazić nas chorobami intymnymi, a także zaprzestać palenia papierosów i ograniczyć spożycie alkoholu.

Ważna w profilaktyce jest także możliwość zaszczepienia się przeciwko brodawczakowi ludzkiemu (HPV), co pozwoli nam na uniknięcie zarażenia, które w konsekwencji może prowadzić do rozwoju raka sromu.

Dodaj komentarz