U kobiet po menopauzie, w wyniku spadku poziomu estrogenów, dochodzi do wielu zmian o charakterze zanikowym w obrębie narządów rodnych. Menopauzalny niedobór hormonów płciowych jest przyczyną wzrostu pH pochwy i towarzyszącego mu zaniku fizjologicznej flory bakteryjnej, co w konsekwencji zwiększa podatność na infekcje, spowodowane głównie bakteriami migrującymi do pochwy ze skóry sromu i okolicy odbytu (Streptococcus sp., Enterococcus sp., E.coli).

W grupie kobiet po menopauzie, częściej niż u kobiet przedmenopauzalnych, stwierdza się obecność patogenu wewnątrzkomórkowego, jakim jest Chlamydia trachomatis.

Badania naukowe pokazują, że 1/3 zapaleń pochwy u kobiet po menopauzie ma podłoże bakteryjne, grzybicze lub rzęsistkowe. Na pozostałe 2/3 składają się atrofia pochwy, czynniki alergiczne, przyczyny dermatologiczne i choroby ogólne.
Niski poziom estrogenów występujący u kobiet w okresie menopauzy jest odpowiedzialny za wystąpienie wielu schorzeń i dolegliwości w obrębie układu moczowo – płciowego, obniżających standard życia kobiety.

Po menopauzie pochwa w całości staje się zarówno węższa, jak i krótsza oraz mało elastyczna. Atrofia nabłonka błony śluzowej pochwy prowadzi do występowania w nim licznych szczelin, co może być bezpośrednią przyczyną występowania tzw. starczego zapalenia pochwy. Powoduje to utratę naturalnej bariery ochronnej i sprawia, że pochwa i srom stają się wrotami zakażenia dla drobnoustrojów chorobotwórczych.

Bakteryjne zapalenie pochwy (waginoza bakteryjna - BV) jest najczęstszym rodzajem zakażenia u kobiet w wieku rozrodczym. Głównymi sprawcami BV są beztlenowe bakterie, które wypierają pałeczki kwasu mlekowego i powodują zwiększenie pH pochwy nawet do wartości 7.0 (prawidłowe pH pochwy mieści się w granicach 3.8 – 4.5)