Pierścień dopochwowy wywiera znikomy wpływ na metabolizm ustroju. Nie wykazano istotnych klinicznie zmian w zakresie większości ocenianych parametrów: biochemicznych, morfologii krwi, gospodarki węglowodanowej, lipidowej, funkcji gruczołów wydzielania dokrewnego czy wartości ciśnienia tętniczego. Dwuletni okres stosowania pierścienia dopochwowego nie wpływał na gęstość mineralną kości. Podobnie analiza parametrów  hematologicznych dotycząca  zmian w zakresie aktywacji/hamowania mechanizmów regulujących krzepnięcie i fibrynolizę wykazała brak istotnych różnic w porównaniu z kobietami stosującymi DTA. Pierścień dopochwowy, tak jak DTA, nie powinien być zalecany kobietom z wywiadem obciążonym w kierunku genetycznie uwarunkowanych zaburzeń krzepnięcia oraz leczonych w przeszłości lub aktualnie z powodu epizodów zakrzepowo-zatorowych. 

 

Wpływ  pierścienia dopochwowego na masę ciała jest znikomy i zbliżony do zaobserwowanego po DTA. U części pacjentek odnotowano zmniejszenie masy ciała u innych nieznaczny jej wzrost, ale zauważalny dopiero po roku stosowania metody. 

 

Działania niepożądane związane ze stosowaniem pierścienia dopochwowego są rzadkie. Podobnie jak w przypadku DTA, pacjentki stosujące pierścień dopochwowy zgłaszają najczęściej bóle głowy, mastodynię, nudności, trądzik czy chwiejność emocjonalną. Częściej skarżą się na zwiększona ilość wydzieliny i stany zapalne w pochwie oraz dolegliwości związane z obecnością pierścienia (dyskomfort, uczucie ciała obcego, wysuwanie insertu, problemy ze współżyciem). Nie wykazano różnic dotyczących składu ilościowego i jakościowego biocenozy pochwy, stopnia czystości pochwy, odczynu wydzieliny pochwowej, liczby białych krwinek czy objętości upławów u pacjentek stosujących pierścień dopochwowy lub DTA. Poważne działania niepożądane obserwowane są rzadziej niż przypadku DTA (depresja, nadciśnienie, zakrzepica kończyn dolnych i żył OUN, schorzenia dróg wyprowadzających żółć oraz uczucie ciężaru za mostkiem). 

 

 

Akceptacja metody ze strony pacjentek jest wysoka. Większość poleciłaby pierścień innym a zakładanie i usuwanie insertu ocenione zostało jako bezproblemowe. Tylko znikomy odsetek kobiet zgłaszał problemy związane ze współżyciem seksualnym, a część z nich traktowała obecność pierścienia jako dodatkowy element stymulacji erotycznej.  

 

Wybór pierścienia dopochwowego jako formy antykoncepcji nie wymaga zmiany nawyków związanych z wyborem metody higienicznej stosowanej w okresie krwawienia miesiączkowego. U pacjentek preferujących tampony higieniczne (4 tampony/dobę/3 dni) i stosujących dopochwowy pierścień antykoncepcyjny nie wykazano zmian dotyczących uwalniania, wchłaniania czy ekspozycji systemowej na EE2 i ETN.   

 

Doustna antybiotykoterapia czy miejscowa aplikacja leków przeciwgrzybiczych nie wpływa na skuteczność antykoncepcyjną pierścienia dopochwowego. Pojedyncza, jak wielokrotnie powtarzane dawki leku pzreciwgrzybiczego zarówno w formie globulek, jak i kremu, zwiększały o 16-17% uwalnianie substancji hormonalnie czynnych z macierzy pierścienia (zwłaszcza w przypadku globulek), jednak efekt ten był opóźniony i przypadał na okres wymiany pierścienia. 

 

Pierścień dopochwowy nie zabezpiecza przed chorobami przenoszonymi drogą płciową (STD). U kobiet często zmieniających partnerów lub podejmujących ryzykowne zachowania seksualne, zastosowanie barierowych  metod antykoncepcyjnych, zwłaszcza w połączeniu ze spermicydami, jest uznaną formą profilaktyki zakażeń STD. Nie wykazano wpływu nanoksynolu-9 na uwalnianie, absorbcję i koncentrację w surowicy krwi EE2/ ETN u kobiet stosujących pierścień dopochwowy. 

 

Wiedza dotycząca unikalnych cech farmakologicznych leków stosowanych w złożonej antykoncepcji hormonalnej, zarówno tych klasycznych, jak i najnowocześniejszych, pozwala praktykującemu lekarzowi na indywidualizację leczenia i wybór optymalnej drogi podania leku. Pierścień dopochwowy jest ciekawą, nowoczesną opcją terapeutyczną dla kobiet w okresie rozrodczym, które są zainteresowane aktywnym podejściem do kontroli rozrodu. Skuteczność i bezpieczeństwo dopochwowej antykoncepcji hormonalnej potwierdzają badania kliniczne o wysokim współczynniku wiarygodności naukowej. Co więcej, dobra tolerancja leczenia, rzadkie działania niepożądane, korzystny profil krwawień z dróg rodnych, wysoki poziom akceptacji metody ze strony pacjentki dają specjaliście zajmującemu się problematyką regulacji poczęć doskonałe narzędzie terapeutyczne.    

 

VCR nie jest optymalnym wyborem u kobiet z zaburzeniami statyki narządu płciowego, prowadzących ryzykowne zachowania seksualne lub bardzo źle tolerujących antykoncepcję doustną. (Tabela III).