Choroby przenoszone drogą płciową wywołują drobnoustroje bakteryjne (np. chlamydioza, rzeżączka, kiła, nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej oraz rzadko występujące w Polsce: wrzód weneryczny, ziarnica weneryczna pachwin, ziarniniak pachwinowy i ziarniniak weneryczny), wirusy (np. opryszczka narządów płciowych, HIV, HPV np. kłykciny kończyste) oraz pierwotniaki (np. rzęsistkowica). Do tej kategorii schorzeń można także włączyć niektóre choroby pasożytnicze, takie jak wszawica łonowa i świerzb.

 

Konsekwencją nierozpoznanych i/lub nieleczonych chorób wenerycznych mogą być groźne powikłania zdrowotne, od niepłodności po schorzenia nowotworowe. Dlatego tak ważne jest, by kobieta zgłosiła się do lekarza, gdy tylko zauważy niepokojące objawy ze strony układu moczowo-płciowego. W sytuacji, gdy rozpoznanie choroby przenoszonej drogą płciową zostanie potwierdzone, leczenia będzie wymagał również partner seksualny, dzięki czemu zostanie zmniejszone ryzyko ponownego zakażenia tej samej lub innych kobiet, z którymi współżyje.

 

 

Paradoksalnie, najczęściej występującym schorzeniem związanym z kontaktami intymnymi nie jest kiła czy rzeżączka lecz chlamydioza. Schorzenie ma często charakter bezobjawowy. Tylko 20% zakażonych kobiet uskarża się na upławy, odczuwa pieczenie przy oddawaniu moczu czy bóle podbrzusza. Chlamydie atakują organizm kobiety głównie od strony szyjki macicy, wywołując ostre lub przewlekłe zapalenia w obrębie narządu płciowego. Tworzące się zrosty często bywają później przyczyną niepłodności. Leczenie polega na przyjmowaniu antybiotyków.

 

Jednak najgroźniejszymi chorobami przenoszonymi podczas kontaktów intymnych są zakażenia wirusem zespołu nabytego braku odporności (HIV) i brodawczaka ludzkiego (HPV). Przetrwała infekcja może prowadzić nawet do zmian nowotworowych. Oba typy wirusa, przez dłuższy czas - kilka miesięcy, a nawet lat, mogą nie dawać żadnych dolegliwości. W przypadku aktywnych seksualnie kobiet wirus HPV jest wykrywany przypadkowo (badanie cytologiczne, kłykciny kończyste). U większości zakażonych infekcja HPV nie wywoła groźnych następstw zdrowotnych. Jednak w pojedynczych przypadkach może odpowiadać za rozwój raka szyjki macicy, krtani czy odbytnicy. Niektóre typy HPV odpowiadają za powstawanie mniej groźnych kłykcin kończystych. To kalafiorowate wyrostki pojawiające się na skórze okolic intymnych. Zakażeniom wirusami HPV próbujemy aktywnie zapobiegać poprzez szczepienia lub walczyć, podając leki pobudzające układ odpornościowy. W niektórych przypadkach konieczne będzie leczenie zabiegowe. Niestety, ten typ zakażenia często lubi nawracać.

 

Szczególnie niebezpieczną chorobą przenoszoną droga płciową jest zespół nabytego braku odporności (AIDS) wywołany zakażeniem wirusem HIV. Dziś potrafimy spowolnić lub nawet zatrzymać postęp choroby, tak by nie doszło – lub doszło jak najpóźniej – do pełnoobjawowej manifestacji zespołu AIDS. Gdy wirus HIV wtargnie do organizmu, przez okres 6-8 miesięcy układ odpornościowy nie umie go rozpoznać i zneutralizować. Dopiero potem wytwarza specyficzne przeciwciała, które wykrywa się we krwi. Ale w tym czasie wirus ciągle się namnaża – nie dając żadnych objawów – by ujawnić się z całą siłą w momencie, gdy organizm jest osłabiony. A wtedy choroba może zaatakować wszystkie narządy.

 

 

Przed chorobami przenoszonymi drogą płciową można się jednak zabezpieczyć. Trzeba o nich jak najwięcej wiedzieć i oczywiście stosować odpowiednie metody zapobiegania. Unikanie ryzykownych zachowań seksualnych – to podstawa. Jeden (wierny) partner, prezerwatywa (także dla kobiet, np. Femidon) pomogą ochronić Twój organizm przed zachorowaniem. Warto też stosować preparaty probiotyczne (np. LaciBios femina), które tak zmieniają środowisko pochwy, by było bardziej odporne na chorobotwórcze drobnoustroje oraz rozważyć zastosowanie szczepionek chroniących przed wybranymi typami wirusa HPV. No i trzeba leczyć się, gdy tylko pojawią się pierwsze objawy choroby.