Drobnoustroje izolowane w zwiększonej liczbie w BV to Gardnerella vaginalis, Bacteroides spp., Prevotella spp., Mobiluncus spp., Peptostreptococcus spp., Mycoplasma hominis, Fusobacterium spp., Veillonella spp., Atopobium vaginae i Eubacterium spp. Innymi drobnoustrojami odgrywającymi rolę w tym procesie chorobotwórczym mogą być Ureaplasma urealyticum oraz Streptococcus viridans.

Przy diagnozowaniu bakteryjnego zakażenia pochwy (BV) zalecanym badaniem jest ocena pH pochwy, mikroskopowa ocena ekosystemu pochwy (badanie dotyczy stwierdzenia obecności tzw. komórek jeżowych, zróżnicowania patogenów np. stwierdzenia obecności rzęsistków czy komórek drożdży w polu widzenia), posiew z wymazu pobranego z dróg rodnych.

Prawidłowe rozpoznanie BV i leczenie jest niezwykle istotne z uwagi na fakt, że przewlekłe zakażenie może przejść w postać utajoną i prowadzić do poważnych powikłań. Nieleczone BV zwiększa ryzyko wystąpienia poronienia, może powodować przedwczesne pęknięcie błon płodowych i przedwczesny poród, zapalenie błony śluzowej, macicy oraz przydatków, nawracające zapalenia dróg moczowych, powikłania pooperacyjne. W leczeniu waginozy bakteryjnej najczęściej stosuje się leki miejscowe i antybiotyki.

Farmakoterapia: Leczenie polega na zastosowaniu doustnie lub dopochwowo antybiotyków, takich jak klindamycyna czy metronidazol, wykazujących działanie antybakteryjne.

Antybiotykoterapia pomimo swoich zalet, może prowadzić do bardzo poważnych zakłóceń w ekosystemie pochwy i jelita. Nie istnieje antybiotyk, który działałby tylko na bakterie chorobotwórcze. Fizjologiczna mikroflora zawsze w większym lub mniejszym stopniu zostaje zniszczona.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania stosowane w sposób długotrwały prowadzą między innymi do nadmiernego namazania się drożdżaków z rodzaju Candida. Taki proces może przyczyniać się do powstania kandydozy błon śluzowych w tym: jamy ustnej, pochwy czy do zakażeń narządów wewnętrznych. Candida albicans jest drożdżakiem naturalnie bytującym na błonach śluzowych i skórze każdego z nas, ale równocześnie jest najczęstszym patogenem wywołującym drożdżycę skóry i błon śluzowych

Innym działaniem jakie mogą wywołać antybiotyki jest tzw. biegunka poantybiotykowa.

Najczęściej występuje u osób leczonych antybiotykami o szerokim spektrum działania. Szacuje się, że dotyka od 5 do 30% osób poddanych antybiotykoterapii.
Jednym z podstawowych mechanizmów, które prowadzą do rozwoju biegunki poantybiotykowej jest zaburzenie mikroflory układu pokarmowego.

Dlatego niezwykle istotne jest utrzymywanie fizjologicznej mikroflory kobiety w stanie równowagi. Stąd też korzystne jest podawanie równolegle z antybiotykiem preparatów probiotycznych, ale tylko tych, które zawierają szczepy odporne na działanie danego antybiotyku. W przeciwnym razie pałeczka kwasu mlekowego zostanie zniszczona przez antybiotyk.

Jak sobie pomóc?