Nadżerka wykrywana jest przez lekarza ginekologa podczas rutynowej wizyty. Aby uściślić jaki jest to rodzaj zmian, należy wykonać badania - posiew, cytologię, a niekiedy kolposkopię. Nie trzeba się do nich specjalnie przygotowywać, jednak dwa dni przed należy powstrzymać się od współżycia z partnerem, a już 3-4 dni przed nie stosować leków dopochwowych ani irygacji. Badaniom tym najlepiej poddać się w połowie cyklu miesięcznego.

 

Infekcje pochwy nie muszą być spowodowane niehigienicznym trybem życia. Zapalenie może się rozwinąć np. w wyniku zwykłego przeziębienia, kiedy odporność organizmu spada, lub podczas stosowania antybiotykoterapii czy antykoncepcji. Nadżerkę stwierdza się u kobiet w wieku prokreacyjnym.

 

Nadżerka nie należy do chorób przenoszonych drogą płciową, można więc współżyć bez obaw o zarażenie partnera.

 

Nadżerka nie musi powodować żadnych objawów ani dolegliwości. By ją wcześnie wykryć należy regularnie (nie rzadziej niż raz do roku) odwiedzać ginekologa, gdyż zmiana ta zwykle wykrywana jest przypadkowo. O istnieniu nadżerki świadczyć mogą pojawiające się przed miesiączką niewielkie bądź obfite, białe lub zielonkawe upławy o nieprzyjemnym zapachu (mogą być też ślady krwi), przemijające bóle w okolicy krzyżowo-lędźwiowej oraz w dole brzucha, jak również niewielkie plamienia między miesiączkami.

 

Nadżerka nie jest zmianą nowotworową, ale gdy zostanie zaniedbana, może się z czasem w taką przekształcić. Tempo rozwoju tej zmiany jest indywidualne. Każdy przypadek może przebiegać inaczej, dlatego należy się kontrolować.

 

Zabieg usunięcia nadżerki jest refundowany przez NFZ, a to znaczy, że jest bezpłatny. Koszty ponosi się jedynie w przypadku, gdy leczenie przeprowadzane jest w gabinecie prywatnym.

 

Nadżerka nie jest nowotworem ani nawet stanem przednowotworowym, jednak każdy przypadek wymaga regularnej kontroli cytologicznej oraz kolposkopowej. Tylko tak można zapobiec wystąpieniu np. raka szyjki macicy.

 

Nie. Bolesne stosunki mogą świadczyć o chorobie narządu rodnego. Może to być objaw np. stanu zapalnego szyjki macicy, który może współistnieć z nadżerką.

 

Z medycznego punktu widzenia nie istnieją żadne przeciwwskazania. Jednak przy leczeniu globulkami dopochwowymi zaleca się wstrzemięźliwość seksualną do momentu zakończenia kuracji farmakologicznej.

 

Badanie cytologiczne polega na pobraniu wymazu z tarczy i kanału szyjki macicy za pomocą specjalnej szczoteczki. Pobraną wydzielinę umieszcza się na szkiełkach i utrwala odpowiednimi odczynnikami. Tak przygotowana próbka przesyłana jest do laboratorium, gdzie specjalista cytolog określa grupę cytologiczną - im niższa tym lepiej. Jeśli w rozmazie stwierdza się tzw. komórki dysplastyczne (nieprawidłowe), wynik klasyfikowany jest jako grupa III.

W zależności od nasilenia zmian i liczby nieprawidłowych komórek wyróżnia się dysplazję małego, średniego i dużego stopnia. Taki wynik wymaga ponownego badania kontrolnego, które może być przeprowadzone również po przeprowadzeniu leczenia. Jeżeli zmiany te utrzymują się, należy pobrać odpowiednio wybrane (celowane) wycinki z tarczy części pochwowej.

Do tej grupy cytologicznej zalicza się również ciężkie zmiany zapalne, a także niektóre zakażenia wirusowe (np. wirusem brodawczaka - infekcja najczęściej spotykana u młodych, aktywnych seksualnie kobiet).

 

Do badania cytologicznego nie pobiera się wycinka, a jedynie „wymazuje” się powierzchnię szyjki macicy za pomocą specjalnej szczoteczki cytologicznej. Wycinek pobiera się np. do badania histopatologicznego

 

Tak. Nadżerka nie jest przeciwwskazaniem do zajścia w ciąże. Nie ma też negatywnego wpływu na przebieg ciąży i rozwój płodu.

 

Prawidłowo przeprowadzone zabiegi wypalania czy wymrażania nadżerki nie mają wpływu na płodność kobiety. Czasem jednak po zabiegu elektrokoagulacji może dojść do zbliznowaceń szyjki macicy, co może być przyczyną trudności z zajściem w ciążę.

 

Tak, wyleczona nadżerka może się odnowić. Nawet kilkakrotnie.

 

Nadżerka nie powoduje żadnych objawów ani dolegliwości. Wraz z nadżerką może jednak współistnieć stan zapalny pochwy, co może objawiać się w postaci upławów czy nieprzyjemnego zapachu.

 

Jeśli nadżerka jest mała, wynik cytologii prawidłowy, a kobieta nie rodziła jeszcze dzieci, należy jedynie obserwować zmianę i regularnie odwiedzać ginekologa. Często lekarz podejmuje wtedy leczenie farmakologiczne.

 

Nie, zazwyczaj nie jest to bolesny zabieg. Jednak podczas elektrokoagulacji pacjentka może odczuwać dyskomfort ze względu na zapach wydobywający się podczas zabiegu (zapach palonej tkanki)

 

Oba zabiegi są równie bezpieczne, jednak po elektrokoagulacji (wypalaniu) czas gojenia się szyjki jest dłuższy niż po wymrażaniu. Elektrokoagulacja może również w efekcie przyczyniać się do komplikacji podczas porodu. Ma to związek z powstawaniem zbliznowaceń, które powodują nieprawidłowe rozwieranie się szyjki.

 

Aby zminimalizować ryzyko powstania tzw. endometriozy szyjki zabieg należy wykonywać zaraz po miesiączce (2-3 dni), choć czasem komplikacja ta zdarza się również po leczeniu przeprowadzonym w prawidłowym okresie. Jedynie zabieg fotokoagulacji można wykonywać w dowolnym dniu cyklu poza okresem krwawienie miesięcznego.

 

Zabieg wymrażania trwa od 2 do 6 minut. Rozległe zmiany na szyjce wymagają czasem 2- 3 krotnego powtórzenia leczenia. Czas trwania fotokoagulacji natomiast jest uzależniony od powierzchni nadżerki. Średnica 10 milimetrów lub mniej wymaga jednego impulsu trwającego średnio 1,5 sekundy, większa nadżerka 2-4 impulsów. Wynika z tego, że czas efektywnego zabiegu likwidującego zmianę trwa w sumie około 3-4 sekundy.

 

Zabiegi usuwania nadżerki nie są zwykle bolesne. Wymagają jednak od lekarza sporego doświadczenia i uwagi.

 

Nie. Po zabiegu usunięcia nadżerki zaleca się kilkutygodniową wstrzemięźliwość seksualną.

 

Wyrażenie „stopień zaawansowania nadżerki” nie jest pojęciem medycznym i nie jest używane w tym środowisku. Badanie cytologiczne może wykazać jedynie obecność komórek atypowych, a nie stopień zaawansowania zmiany.

 

Zabieg usunięcia nadżerki wiąże się z przerwaniem ciągłości kanek. Zwykle wtedy występuje krwawienie.

 

Łyżeczkowanie polega na pobraniu próbek z kanału szyjki macicy oraz z jamy macicy za pomocą specjalnego narzędzia. Zabieg ten wykonuje się w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Pobrany materiał poddaje się badaniu histopatologicznemu.

 

Sama nadżerka nie powoduje dolegliwości bólowych. Ból może być spowodowany jednoczesnym wystąpieniem stanu zapalnego szyjki macicy.

 

Nie jest to prawda. Nadżerka nawet po usunięciu może powracać nawet kilka razy. Może być to uwarunkowane genetycznie, ale nie przeprowadzono dotąd badań na temat skłonności do odnawiania się nadżerki.

 

Zabieg wymrażania lub wypalania nie jest zalecany dla kobiet, które jeszcze nie rodziły, ponieważ może to powodować zbliznowacenie szyjki macicy. Nie jest ono widoczne w rutynowym badaniu, jednak jest przyczyną trudności w rozwieraniu się szyjki, co może znacznie przedłużyć pierwszy poród i nasilić jego bolesność. Bardzo często z powodu obniżonej zbliznowaceniem podatności na rozwieranie, szyjka macicy pęka przy porodzie, co wymaga jej szycia już po urodzeniu się dziecka.

 

Tak. Nadżerka może ulec samodzielnemu przekształceniu się w tzw. metaplazję płaskonabłonkową, czyli innymi słowy ulec samowyleczeniu. Podczas tego procesu nabłonek gruczołowy zastępowany jest nabłonkiem płaskim.

 

Stwierdzona nadżerka wymaga leczenia, choć nie zawsze konieczne jest jej usuwanie. Jeżeli lekarz nie stwierdzi wskazań medycznych do zabiegu, czyli jeśli wynik badania cytologicznego jest prawidłowy, a zmiana nabłonka nie powoduje sanów zapalnych pochwy, nie ma takiej koniczności. W leczeniu nadżerki można również zastosować farmakoterapię. Zawsze jednak należy pamiętać o regularnej kontroli lekarskiej, nie można bowiem zaniechać regularnych wizyt u ginekologa.

 

Nie. Cykl miesięczny kobiety zależy od poziomu hormonów w organizmie. Zabieg usunięcia nadżerki nie ma na to wpływu. Powodem zaburzeń cyklu jest prawdopodobnie niewłaściwy poziom hormonów.

 

Po zabiegu usunięcia nadżerki zaleca się kilkutygodniową wstrzemięźliwość seksualną, a także umiarkowany wysiłek fizyczny. Nie istnieją żadne inne zalecenia dotyczące postępowania po kuracji.

 

Jest to sposób leczenia niewielkiej nadżerki. Specjalnym środkiem pokrywa się martwicę zmienionych komórek, gdzie po pewnym czasie pojawia się zdrowy nabłonek. Niestety skuteczność tego zabiegu nie jest wysoka.

 

Zabieg ten wykonuje się zaraz po zakończeniu miesiączki przy pomocy tzw. koagulatora, który za pomocą prądu niszczy zmienione komórki. Zwykle pozostawia się wtedy tzw. „margines bezpieczeństwa”, czyli usuwa się również graniczący ze zmienionym zdrowy fragment tkanki. Podczas zabiegu może pojawić się niemiły zapach spalonej skóry. Powstała wtedy rana może goić się nawet dwa miesiące, należy w tym czasie spodziewać się upławów.

 

Podobnie jak w przypadku elektrokoagulacji, zabieg ten wykonuje się zaraz po miesiączce, a polega on na wymrożeniu nadżerki. Do przeprowadzenia tego rodzaju kuracji potrzebny jest aparat, w którym krąży ciekły azot o temperaturze 150 stopni C.

 

W zabiegu tym wykorzystuje się właściwości promieni podczerwonych. Wiązka świetlna lasera powoduje odparowanie wody w komórkach nadżerki, a w efekcie ich obumarcie.

 

Nadżerka nie zawsze wymaga usunięcia, ale nie wolno pozostawić jej bez kontroli lekarza. Należy przeprowadzać badania ginekologiczne (przynajmniej raz do roku) oraz cytologiczne. Takie postępowanie znacznie redukuje ryzyko wystąpienie raka szyjki macicy.