Re: zapalenie narzadow miednicy mniejszej (PID)
Autor:
dr Tomaszewski (IP zapamiętane)
Data: 15 lut 2009 - 11:11:15
ODP dla Joanna 8
Zespół bólowy miednicy mniejszej jest jedną z najczęstszych przyczyn zgłaszania się kobiet do poradni ginekologicznych. Częstość występowania tego ok. 4% wśród kobiet w wieku rozrodczym. Ból nie jest związany z miesiączką, ma charakter przewlekłego bólu zlokalizowanego anatomicznie w miednicy – w obrębie przedniej ściany brzucha, poniżej pępka, lub okolicy krzyżowej pleców, o nasileniu skutkującym niezdolnością do normalnego, codziennego funkcjonowania i/lub wymagającego leczenia farmakologicznego bądź chirurgicznego.
Na ogół arbitralnie przyjmuje się 6-miesięczne kryterium czasu trwania dolegliwości.
Bóle ostre rzadko trwają dłużej niż miesiąc bez ustąpienia objawów lub takiego pogorszenia stanu, że wymusza radykalne postępowanie, zazwyczaj operacyjne. Najczęściej przyczyną takiego stanu u nieciężarnej kobiet jest torbiel lub ostra infekcja narządu płciowego lub dróg moczowych.
Charakterystycznymi cechami bólu przewlekłego są przynajmniej 6-miesięczne trwanie dolegliwości, znaczne zmniejszenie aktywności codziennej i zawodowej, pojawianie się objawów depresji oraz niewystarczająco skuteczną terapię przeciwbólową.
Przyczyny powstawania bólu w miednicy mniejszej są złożone. W miednicy znajdują się w bliskim sąsiedztwie narządy należące do różnych układów – pokarmowego, płciowego, moczowego, naczyniowego i kostno-mięśniowego. Często niemożliwym jest określenie jednego czynnika inicjującego wystąpienie schorzenia pod postacią przewlekłego zespołu bólowego miednicy mniejszej. Często obecność zrostów oraz ognisk endometriozy wiąże się z występowaniem bólu przewlekłego. Wymieniając schorzenia ginekologiczne, można tu zaliczyć m.in. adenomiozę, bóle pozabiegowe, chlamydiozę macicy lub jajowodów, endometriozę, guzy jajników, mięśniaki macicy, obecność polipów endometrialnych, szyjkowych lub wkładki wewnątrzmacicznej, zespół przekrwienia miednicy, zespoły jelitowe, zrosty w miednicy mniejszej. Inne gastrologiczne przyczyny, oprócz zespołu jelita drażliwego, mogą obejmować przewlekłe zapalenie wyrostka robaczkowego, zaparcia oraz choroby zapalne jelit. Wśród schorzeń urologicznych inicjujących ból w miednicy mniejszej należy wymienić śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego, przewlekłe zakażenia układu moczowego, zespół cewki moczowej oraz pęcherzowa kamica moczowa. Mogą również współistnieć bóle mięśniowo-powięziowe obręczy miednicznej i dna miednicy, zespoły ucisku na nerwy, choroby krążków międzykręgowych i przepukliny ściany brzucha. Dysfunkcje mięśniowo-powięziowe mogą być indukowane zarówno przez choroby ginekologiczne skutkujące dyspareunią, jak również urologiczne, np. śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego lub zespół cewki moczowej . Odrębnym zagadnieniem, często obserwowanym w bólu przewlekłym jest zespół biernego przekrwienia narządów miednicy mniejszej, np. po współżyciu, który wiąże się z tępym bólem. Wśród innych możliwych przyczyn wymienia się depresję, stresy psychiczne, zaburzenia snu, stany lękowe oraz epizody wykorzystywania seksualnego lub znęcania fizycznego w wywiadzie.
Jak Pani widzi, w sytuacji gdy przyczyną Pani dolegliwości nie będzie jajeczkowanie lekarz będzie miał pełne ręce roboty by Panią zdiagnozować.
Co do infekcji. Zakażenia pochwy, w zależności od czynnika etiologicznego, dzieli się na trzy główne typy: zaburzenie biocenozy o charakterze waginozy bakteryjnej (BV), grzybicze zapalenie pochwy, spowodowane głównie przez drożdżaki rodzaju Candida oraz rzęsistkowicę wywoływaną przez wiciowca Trichomonas vaginalis. Pacjentki z objawowym zapaleniem sromu i pochwy, niezależnie od czynnika etiopatogenetycznego, zgłaszają szereg uciążliwych dolegliwości klinicznych, głównie o charakterze dyskomfortu, podrażnienia, świądu, pieczenia, bolesności, upławów, powierzchownej dyspareunii czy objawów dyzurycznych. W badaniu klinicznym stwierdza się rumień, pęknięcia i mikrowrzodzenia śluzówki i przedsionka pochwy, grudkowatą wysypkę okolicy sromu, upławy: wodniste, homogenne lub serowate o kwaśnym lub nieprzyjemnym "rybim" lub neutralnym zapachu, wykwity satelitarne i niekiedy obrzęk sromu. Żaden z powyższych objawów przedmiotowych i podmiotowych nie jest swoisty dla konkretnego czynnika etiologicznego.
Z tego powodu trudno jest mi sie jednoznacznie wypowiedziec bez badania Pani i wykonania testów biochemicznych i mikrobiologicznych. Polecam Pani mój schemat dla postaci opornych na standardowe postepowanie lecznicze o ile ma Pani grzybice lub waginoze lub zakazenie mieszane. Raz na tydzien flumycon 200 mg przez okres 6 m-cy, do rozwazenia przed i po miesiaczce podanie doustnego metronidazolu w dawce 2 gramow ( 8 tbl jednorazowo doustnie) + do pochwy leczenie oparte na pochodnych imidazolowych ( np. Metronidazol lub gynalgin 2 tabl. ) przez 14 dni potem galka magistralna 1 przez 12 dni oparta na sulfaguanidynie 0.5, nystatynie 200 000 j. , kwasie bornym 0.6, laktozie 0.2 i masle kakaowym qs. Dopiero na zakonczenie terapii po miesiaczce slabe estrogeny z palkami kwasu mlekowego np. przez 10 dni w cyklu a doustnie LAcibios Femina 2 x 1 caps a później również profilaktycznie. Mam nadziej ze dolegliwosci ustapia a nawroty lub odstepy pomiedzy nawrotami sie wydluza. Leczenie to jest rekomendowane przez CDC i PTG oraz stosowane w przypadkach szczepow opornych na azole i tzw rzadkich. typu c. tropicalis, turulopsis, glabrata. w przypadku braku poprawy trzeba bedzie wykonac celowane hodowle mykologiczne i bakteriologiczne. Pozdrawiam.